پر از دلتاهای درد

پراز رودهای خسته ام

اندوه همیشه عشق را

عزیزتر می کند

اشک هایم

به بلندای سکوتی ست

که گلوی فریادش

پر از کوکوی کبوترها

و رستاخیزِ گنجشک هاست

که از دانه های یاد تو

روزی می چینند

خیالم را کجا بگذارمکه دست چشم هایت به آن نرسد ؟! ملاقات تو را تن می کنم با کفش های پر از باران به وعده گاه های عاشقانۀ دنیا می روم و دیر وفتِ عشق به خانه بر می گردم با چشم هائی پر از کفش های تو پشت در این باغ شکوفه های گیلاس در می گشایم و از عطر حضورت جا می خورم دیوارها عقب می روند افق در افق گلُ ریحان می روید و مشام دلم سر می رود از تو دیوارها همه اشکاف می شوند بهار در بهار لباس تو دست هایت میا

تمامِ من ! نیامدی !

انگار وعدۀ تقدیرست

آنگونه بمیرم که زاده شدم

ناتمامُ ناآماده

رؤیاها معصوم نیستند

و اگر هیچ ثوابی نکرده باشند

همینکه

تو را در من تذکر می دهند

به بهشت خواهند رفت

میان پنجره پائیز ست

کافی نیست که بگویم

تنهایم

در من بارانی ست

که نمی شود نوشت

مثل نبودنت

که چیزی جایش را

پر نمی کند

وقتی ندارمت

چهار فصلِ روح من

پائیز ست

نوری خاکستری

چونان غباری خسته

بر من می نشیند

و آخرین جیرجیرک ها

در باران برگ ها غرق می شوند

و آنچه می ماند

یک منِ خستۀ قابل پیش بینی ست

در انتهای روح عشق

برای دیدنت

من پر از صبر پنجره هایم

تا آمدنت

پشت عاشقانه هایم می نشینم

آنجا که کسی جز اندوه

مرا پیدا نمی کند

نبودِ تو

زخم های روشنی ست

که مرا گرم می کنند

و باعث می شوند

احساس کنم که زنده ام

در من

تنهائی جائی برای رفتن ندارد

هر شب آنرا

به گریه تبعید می کنم

این قطره های آه

که بوی نای عشق می دهند

تمام دلم

در تصرف رؤیاهائی ست

که تو را در من برپا می کنند

و قطع نمی شوند

که من یک نفر باشم